жыццё..
забыцца на імгненне..
бегчы на сустрач ветру і ня бачыць шэрых аблокаў, а толькі сонечка..
бегчы кудысьці, усё роўна куды..
забыцца на ўсё.
icьці па вуліцах і ня думаць, што трэба вярнуцца дадому.. не класьціся спаць, не глядзець пад ногі, а толькі ў неба, і кожную ноч лічыць зоры, каторыя становяцца ўсё бліжэй і ярчэй..
заплюшчыць вочы і ня бачыць нічога, нікога.. толькі трава, вецер і неба..
ня думаць, што і як рабіць далей, што і як казаць...
глядзець, як дым ад люлькі ўздымаецца некуды ў невядомасьць, растаць ў бяконцасьці гучання струн і зьнікнуць нарэшце..
калі ж такое будзе магчыма? >__< ...