=( адчуваю сябе куском мяса.. нічога ня здольным зрабіць..
недзе згубіўшымся і канчаткова спустошаным..
трэба чымсьці напоўніць сябе, але як узяць сябе ў рукі і зрабіць нешта нармальнае..?
і як, наогул, прымусіць сябе вучыцца??
знікні ўсё... калі ласка, знікні..

Nirvana turn on! yeahh. let's get drunk and follow the night. Rain, freedom, music and you. yeahh! let's dream about smth that'll never come true. Let's make no sense at all! Turn yourself on, never give up, live life to the fullest even if it means nothing, even when there is nobody around. There is no future, it's now. Only now is a matter. So Live! what's up?
ta-da, we're all insane, the world is a big big nuthouse. %) those who are out just do not understand it. haha ^^ let's make love and live in peace with this fuckin mad world, huh? and other blah-blah-blah i do not eager to listen to your words! whatever blah! do not hear! i'm deaf to the world's shit na-na-na, don't u see? ahaaa, i'm totally insane, ta-ta! =)))
let's make the world lie behind us, m? let's become the lords of this world, huh? like this?) haha.
mm.. well.. it's a kinda rubbish, isn't it?..

Кусты бэзу паўсюль лезуць у вочы і ў нос. ^^ Хочацца вось так раз і паплысці па бэзаваму лесу, акунаючыся ў карагод чароўных фіялетваых пахаў.. але ж дзе яго такі шукаць у нас..
Тым часам ужо скора яны адцвітуць і не будзе болей гэтай казкі.
У нас каля пад'езда некалькі дзён таму проста павыламалі колькі вялізных ветак.. і на зямлі ляжалі адарваныя маленькія, ну гэтыя.. каторыя на чатары пялёсткі. Сумна.. быццам нехта сілай іх ірваў, кідаючы на зямлю і злосна таптаў.

Ах. Увогуле, сёння такі ціхі і цёплы вечар быў, што так і цягне не прыходзіць дадому, а пайсці гуляць па гораду.. такая цеплыня! Але вось і дождж пайшоў ужо, і напэўна што заўтра такі ж дзень будзе..
І зноў, а потым яшчэ зноў, і наступныя дні такія ж)
Хаця б хутчэй усё скончылася...

жыццё..
забыцца на імгненне..
бегчы на сустрач ветру і ня бачыць шэрых аблокаў, а толькі сонечка..
бегчы кудысьці, усё роўна куды..
забыцца на ўсё.
icьці па вуліцах і ня думаць, што трэба вярнуцца дадому.. не класьціся спаць, не глядзець пад ногі, а толькі ў неба, і кожную ноч лічыць зоры, каторыя становяцца ўсё бліжэй і ярчэй..
заплюшчыць вочы і ня бачыць нічога, нікога.. толькі трава, вецер і неба..
ня думаць, што і як рабіць далей, што і як казаць...
глядзець, як дым ад люлькі ўздымаецца некуды ў невядомасьць, растаць ў бяконцасьці гучання струн і зьнікнуць нарэшце..
калі ж такое будзе магчыма? >__< ...